O Tadeuszu Teodorowiczu-Todorowskim, którego  architektura łączy w sobie pierwiastki wielokulturowego dziedzictwa kresów wschodnich z pragmatycznymi cechami śląskiej kultury usłyszymy w ostatnią niedzielę maja. W ramach cyklu Gliwice na ich drodze opowie o nim dr inż. arch. Ryszard Nakonieczny, adiunkt na Wydziale Architektury Politechniki Śląskiej.

 

O architekcie Ryszard Nakonieczny pisze:

 

Tadeusz Teodorowicz-Todorowski urodził się 25 czerwca 1907 roku we Lwowie, a zmarł 25 października 2001 roku w Gliwicach, przeżywszy niezwykle intensywnie 94 lata swojego twórczego życia.W latach 1926-1931 studiował na Wydziale Architektonicznym Politechniki Lwowskiej, który ukończył z wynikiem bardzo dobrym, rozpoczynając pracę na stanowisku starszego asystenta w Katedrze Architektury II u profesora Witolda Minkiewicza. We Lwowie nie ograniczał się wyłącznie do pracy dydaktycznej na uczelni, ale terminował w wielu pracowniach, co zaowocowało zdobyciem uprawnień zawodowych. W 1935 roku zrealizował willę własną we Lwowie przy ul. Pomorskiej 45, która przetrwała do dziś. Wówczas także uczestniczył w 4 konkursach powszechnych SARP, uzyskując nagrody w każdym z nich, z czego do realizacji skierowane zostały dwa jego kościoły: Misjonarzy p.w. św. Wincentego a Paulo we Lwowie oraz parafialny w Kołomyi.

Po II wojnie światowej, mając 38 lat rozpoczął nowy etap w życiu zwany gliwickim, który zaowocuje kolejnymi sukcesami i wieloma prestiżowymi realizacjami. Od 1 listopada 1945 do 1953 roku kieruje Katedrą Zabudowy Osiedli na Wydziale Inżynieryjno-Budowlanym Politechniki Śląskiej w Gliwicach, na którym w latach 1949-1954 istnieje specjalny Oddział Architektury, kształcący architektów. Jednak dopiero z dniem 1 października 1977 roku powstaje samodzielna jednostka w postaci Wydziału Architektury, w osobnym gmachu według jego projektu. W tym samym roku Todorowski przechodzi na zasłużoną emeryturę nie zrywając jednak więzów ze swoją uczelnią. Do śmierci jest aktywnym uczestnikiem wydarzeń społeczno-kulturowych w mieście.

W okresie powojennym zrealizował: Audytorium Wydziału Chemicznego w Gliwicach (1947), Wydział Budownictwa w Gliwicach (1949-1952), odbudowę spalonego Haus Oberschlesien z przeznaczeniem na Urząd Miejski w Gliwicach (1949), osiedle mieszkaniowe A w Tychach (1951-1956), Studencki Kinoteatr X w Gliwicach (1959), osiedle mieszkaniowe Śródmieście w Sosnowcu (1954), szkołę w Sosnowcu (1958), Klub MPiK w Gliwicach (1959), Halę Technologiczną Wydziału Inżynierii Sanitarnej w Gliwicach (1970), Wydział Architektury wraz z pomnikiem w Gliwicach (1972) oraz Laboratorium Wydziału Budownictwa w Gliwicach (1973). Zachowała się także pokaźna liczba projektów niezrealizowanych, wśród których wyróżnia się pompatyczna wizja socrealistycznego Wrocławia, która odpowiada skalą i klimatem ekspresjonistycznej propozycji Maxa Berga.

Jego architektura łączy w sobie pierwiastki wielokulturowego dziedzictwa kresów wschodnich z pragmatycznymi cechami śląskiej kultury. Talen swój ujawnił nie tylko w zakresie architektury i dydaktyki akademickiej, ale także w poezji, satyrze, malarstwie, trójwymiarowej plastyce, fotografii, podróżach, rajdach samochodowych oraz w propagowaniu zdrowego i zrównoważonego trybu życia. Wszystko na zasadzie twórczego, taktownego i transkulturowego zaangażowania niczym 3 litery „T” jego inicjału. 

 

 

Wstęp wolny, ilość miejsc ograniczona

Organizator: Muzeum w Gliwicach