Od starogreckiego ujęcia natury jako doskonałości, której nie mogą wytworzyć ani bogowie, ani ludzie, bo jest ona „z siebie” po nowożytne koncepcje zapoczątkowane przez Francisa Bacona i Kartezjusza, które redukują ją do mechanizmu i obszaru bezwzględnej eksploatacji. Podczas wykładu prześledzimy przemiany, jakim podlegało rozumienie natury na przestrzeni dziejów, ich przyczyny i konsekwencje. Przywołamy także znane już cynikom przeciwstawienie natury i kultury, które odżyło w pismach Jana Jakuba Rousseau i psychoanalizie Zygmunta Freuda.